Όταν ο Τζέικομπ Νίστρουπ ανέλαβε τον Παναθηναϊκό, το αρχικό του πλάνο έδειχνε ένα ευέλικτο 4-3-3, με τη μεσαία γραμμή να μπορεί να λειτουργεί είτε με έναν καθαρό κόφτη και δύο πιο δημιουργικούς μέσους είτε με τρία χαφ που θα είχαν μεγαλύτερη επιθετική προσέγγιση. Πολύ γρήγορα, όμως, ο Δανός τεχνικός εγκατέλειψε την ιδέα του κλασικού εξαριού, κάτι που φάνηκε και από τις επιλογές που έγιναν στο ρόστερ.
Η φιλοσοφία του Νίστρουπ βασίζεται σε ποδοσφαιριστές που έχουν ποιότητα με την μπάλα. Θέλει οι παίκτες του να μπορούν να κουβαλήσουν την μπάλα, να κυκλοφορήσουν σωστά και να παίξουν κάθετα. Αυτό αποτυπώνεται και στις μεταγραφικές επιλογές, καθώς οι Λιβάι Γκαρσία, Κάνγκουα, Λούζα και Ουναΐ διαθέτουν έντονα επιθετικά χαρακτηριστικά και καλή τεχνική.
Η απόκτηση του Λιβάι Γκαρσία, ωστόσο, άλλαξε ουσιαστικά τις αρχικές σκέψεις. Το 4-4-2 έγινε πλέον η σταθερή βάση πάνω στην οποία δουλεύει ο Νίστρουπ. Παρά την επιθετική ποιότητα, υπήρχαν παιχνίδια στα οποία ο Παναθηναϊκός δυσκολευόταν να δημιουργήσει με συνέπεια, ενώ το μεγαλύτερο ζήτημα αφορούσε την αμυντική ισορροπία και τις μεταβάσεις.
Βέβαια, ένα μέρος των προβλημάτων του Αυγούστου δεν μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά στο σύστημα. Η ομάδα προερχόταν από έντονη προετοιμασία, με τον Νίστρουπ να επιλέγει υψηλές εντάσεις και βαριές προπονητικές μονάδες, προκειμένου να χτίσει αντοχές για ολόκληρη τη σεζόν και όχι να παρουσιάσει κορύφωση μόνο στις πρώτες εβδομάδες.
Το σημαντικό είναι πως ο Παναθηναϊκός πέρασε χωρίς μεγάλες απώλειες τις ευρωπαϊκές προκριματικές αναμετρήσεις και στη συνέχεια ξεπέρασε τη Νίκη Βόλου. Στα παιχνίδια με Λεβαδειακό και ΠΑΟΚ εμφανίστηκε μάλιστα μια διαφορετική εικόνα στη μεσαία γραμμή.
Κεντρικός παράγοντας σε αυτή την αλλαγή είναι ο Κίνγκς Κάνγκουα. Ο Ζάμπιανός αποτελεί έναν ιδιαίτερα ολοκληρωμένο box to box μέσο, ο οποίος μπορεί να συνδέσει τις γραμμές, να πιέσει και να μαρκάρει αποτελεσματικά, αλλά και να μεταφέρει την μπάλα γρήγορα προς την επίθεση. Παράλληλα, η ποιότητά του στην πάσα και το κάθετο παιχνίδι του προσφέρουν στοιχεία που έλειψαν από τον Παναθηναϊκό τα προηγούμενα χρόνια.
Η παρουσία του Κάνγκουα μαζί με τον Ετιέν Καμαρά δίνει μεγαλύτερη ισορροπία στο 4-4-2 και επιτρέπει στους υπόλοιπους παίκτες να εκμεταλλευτούν καλύτερα τα χαρακτηριστικά τους. Στα άκρα, ο Νίστρουπ έχει πολλές επιλογές, καθώς μπορεί να χρησιμοποιήσει κλασικούς εξτρέμ όπως ο Αντίνο και ο Πελίστρι, αλλά και ποδοσφαιριστές με χαρακτηριστικά δεκαριού, όπως οι Ουναΐ, Ταμπόρντα και Γιάγκουσιτς.
Αυτή η ευελιξία αποτελεί σημαντικό πλεονέκτημα. Ο Παναθηναϊκός μπορεί να παρατάξει δύο παίκτες γραμμής, δύο πιο εσωτερικούς δημιουργούς ή έναν από κάθε κατηγορία, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του αντιπάλου και το πλάνο του αγώνα.
Παράλληλα, η παρουσία του Λιβάι Γκαρσία προσθέτει έναν ακόμη παίκτη στο δημιουργικό κομμάτι. Οι κινήσεις του έξω από την περιοχή μπορούν να δημιουργήσουν χώρους, ενώ ο Τετέη αποκτά περισσότερες προϋποθέσεις για να βρεθεί σε καταστάσεις ένας εναντίον ενός.
Το συγκεκριμένο 4-4-2 φαίνεται να ταιριάζει περισσότερο σε παιχνίδια όπου ο αντίπαλος θέλει να παίξει ποδόσφαιρο και αφήνει χώρους. Αντίθετα, απέναντι σε ομάδες που θα επιλέξουν χαμηλό μπλοκ, καλή αμυντική οργάνωση και παιχνίδι στην κόντρα, ο Παναθηναϊκός ενδέχεται να αντιμετωπίσει μεγαλύτερες δυσκολίες. Εκεί βρίσκεται και το βασικό σημείο που χρειάζεται βελτίωση: η αμυντική μετάβαση.
Το παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ, ειδικά από τη στιγμή που ο αντίπαλος έμεινε με δέκα παίκτες, δεν προσφέρεται για απόλυτα συμπεράσματα. Ωστόσο, όσο ο Παναθηναϊκός συνεχίζει να παίρνει αποτελέσματα, ο Νίστρουπ κερδίζει πολύτιμο χρόνο για να δουλέψει πάνω στις ιδέες του.
Ο στόχος πλέον είναι ξεκάθαρος: να φτάσει η ομάδα στη διακοπή με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες και στη συνέχεια, με περισσότερη δουλειά και καλύτερη αγωνιστική κατάσταση, να παρουσιάσει τον Παναθηναϊκό που πραγματικά θέλει ο Νίστρουπ, ειδικά ενόψει της επιστροφής στις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις στις αρχές Οκτωβρίου.
